Twee werkgevers hebben, is best leuk. Het is afwisselend en ook niet onbelangrijk, je krijgt twee kerstpakketten!
Zo rond de feestdagen kijk ik altijd erg uit naar die leuke kerstattenties.
Voor mij is niet alleen het uitpakken spannend, ook het mee naar huis nemen is vaak al een hele uitdaging.
Enkele jaren geleden werkten mijn moeder en ik bij dezelfde organisatie. Ze laadde beide kerstpakketten daar in haar auto en zonder veel omhaal kwamen ze thuis.
De laatste jaren is dat niet meer het geval en ik heb al heel wat toeren moeten uithalen om de kerstpakketten heelhuids thuis te krijgen.
Ik zal mij nu beperken tot de laatste onderneming, dat lijkt me voldoende.
Op zich was de doos waarin het pakket zat, niet zo groot. Hij paste dus zonder al te veel moeite in een plastic draagtas. Zwaar was hij echter wel en ook vrij breed.
Ik nam het pakket, Co's riem en mijn busabonnement in mijn rechterhand en pakte met mijn linkerhand de beugel, de stok en een tas met een plaid van Co, die ik normaal nooit bij me heb.
Mijn collega hield de deur open en daar gingen we door de ijzige kou, naar de bushalte.
Onderweg nam ik met het kerstpakket nog een paal mee en Co liep verbaasd over al die bagage verder.
Er stond al een bus klaar, maar het zou te mooi geweest zijn als dat de goede was, dus dat was niet het geval. De tas sneed al flink in mijn bevroren vingers, maar ik durfde hem niet neer te zetten. Hij zou dan meegenomen kunnen worden, of ik zou hem kunnen vergeten, want wat ik niet zie, vergeet ik. Bovendien moet ik bij de bushalte snel kunnen reageren op de bussen en het eerst nog oprapen van het pak, zou teveel tijd kosten.
Aan de andere kant verlies ik met al die spullen in mijn handen het laatste beetje richtingsgevoel dat ik heb, dus erg praktisch was het niet. Maar voor mijn kerstpakket heb ik veel over!
Zo nu en dan stopte er een bus en een paar keer vertelde men mij dat het niet de juiste was. Ik vroeg Co dan steeds om naar achteren te lopen, en daar te kijken of er een volgende bus aankwam.
Om de één of andere reden wordt Co altijd een beetje balorig als ik mijn handen vol heb. Hij wilde steeds in het bushokje onder de bank duiken voor mijn gevoel, of moest hij me ergens langs begeleiden? Ik probeerde hem op andere gedachten te brengen, maar doordat ik mijn handen vol had en dus geen contact met hem kon maken door middel van de riem, kostte dat veel moeite.
Na ongeveer een kwartier wachten, was ik ondanks de brandende nieuwsgierigheid naar de inhoud van het kerstpakket, toch echt bevroren.
Er naderden weer een paar bussen en iemand vertelde dat we de tweede moesten hebben.
Nog terwijl de eerste reed, liet ik Co naar achteren gaan, wat achteraf niet handig was. Co liep een eindje en aarzelde wat, hij had waarschijnlijk beter in de gaten wat er gebeurde dan ik. Ik dacht dat de tweede bus nog verder naar achteren stond en gaf Co het commando om nog verder door te lopen. Hierop vroeg iemand of ik niet met de bus meewilde. Wat er daarna allemaal precies gebeurde, weet ik niet, maar Co bracht me netjes naar de dichtstbijzijnde ingang van de bus.
Pas toen we ingestapt waren, ontdekte ik dat we de achterdeur te pakken hadden. Dat is me al vaker overkomen, voor Co is een deur een deur en hij kiest de dichtstbijzijnde. Meestal loop ik als ik de vergissing ontdekt heb, door de bus naar voren, laat mijn kaart zien en ga op onze vaste plaats zitten.
Nu was het echter zo druk en was ik zo zwaar beladen, dat Co besloot de andere kant op te gaan. In alle drukte had ik de beugel losgelaten en met moeite manoeuvreerde ik het kerstpakket, de tas met de plaid en mijn stokdoor de drukte. Ik vond een bank waar één persoon bleek te zitten en nam plaats. Ik propte alle spullen bovenop me, verloor een paar keer bijna mijn stok, maar waar Co was, wist ik even niet.
Ik merkte dat ik zijn riem gelukkig nog vast had en hij kwam netjes naast de bank zitten.
De rest van de rit verliep prima en ik had zelfs in de gaten dat we er waren! Co liep netjes naar de uitgang, waar mijn moeder mijn spullen aannam.
Overigens werd het zwoegen beloond, het kerstpakket was absoluut de moeite waard! Co keek wel wat op zijn neus, want er zaten geen hondenkoekjes in.
Ja, zo'n hele bagage meesleuren is wat lastig soms hé, ik heb er ook weet van. Een tijdje geleden met een grote koffer op wieltjes met het openbaar vervoer zo'n 4u gereisd en tussendoor gewandeld, met Olly in tuig: nooit meer!!! Ik vond het werken echt veel te lastig op die manier!
Geplaatst door: Kim & Olly | 21-12-07 om 23:33
prettige kerstdagen en een voorspoedig 2008
Geplaatst door: novelle | 24-12-07 om 22:53